Rekultywacja

OKD jest świadoma, że działalność górnicza szkodzi okolicznej przyrodzie, a dlatego jednym z jej długookresowych celów jest przywracanie zniszczonym terenom ich pierwotnego stanu tak, aby usunąć skutki działalności górniczej i dać możliwość wykorzystania danych obszarów do innych, niż wydobywcze, celów.

Krajobraz górniczy tworzą przede wszystkim obniżenia terenu a także odwały (hałdy) i zbiorniki osadowe. Zdarza się, że te obszary regenerują się samodzielnie, tworząc w ten sposób obszar cenny biologicznie. Duży zasięg wydobycia w rejonie karwińskim, czy tereny, na których ukończone zostało wydobycie w rejonie ostrawskim, nie mogą się jednak obejść bez wszechstronnego podejścia także w dziedzinie przywrócenia obszarom zniszczonym przez działalność górniczą ich pierwotnego kształtu. 

   
Prace asanacyjno-rekultywacyjne oznaczają znaczne, czasowe i finansowe, ingerencje do środowiska. Rozwiązują problem obniżonych terenów, likwidują stare zbiorniki mułowe, niwelują hałdy skalne. Zasięg prac rekultywacyjnych jest bardzo różnorodny i obejmuje zarówno rekultywację techniczną, czyli kształtowanie powierzchni terenu, odnawianie cieków wodnych, przenoszenie sieci inżynieryjnych itd., jak i rekultwację biologiczną, a więc zazielenienie terenów.

Obszar może być rekultywowany na wiele sposobów, w zależności od wymagań organów władzy i umów z pojedynczymi gminami. Prace asanacyjno-rekultywacyjne przeprowadzane są w oparciu o ważne plany zagospodarowania terenów i zależnie od zarządzeń organów władzy.

Prace rekultywacyje przebiegają w dwóch fazach:

• technicznej
• biologicznej

Rekultywacja techniczna obejmuje kształtowanie powierzchni terenu, odnawianie cieków wodnych i przenoszenie sieci inżynieryjnych Po nich następuje rekultywacja biologiczna, czyli tzw. zazielenienie terenów. W latach 1998 – 2003 nakłady na prace rekultywacyjne osiągnęły granice miliarda koron.

• Historia rekultywacji
• Wspóczesność rekultywacji
• Kto płaci za rekultywację?