Wzajemne kontakty

Historia regionu

Osobliwości narodowe na terenie, na którym działa OKD, związane są z jego historycznym rozwojem. Z historycznego punktu widzenia województwo morawsko-ślaskie nie jest dawną częścią Korony Czeskiej, ale późniejszym nabytkiem, który pod względem narodowościowym i kulturowym pozostaje bliski znacznie większemu obszarowi Śląska. Śląsk (po czesku: Slezsko, po niemiecku: Schlesien) to historyczna dzielnica, która aktualnie rozciąga się na terenie Polski (większa część), Czech, zaś osada Pechern [1] i dwa obszary na północny- wschód od miasta Bad Muskau znajdują się na terenie Niemiec (zob. mapa [2]). Do roku 1742 cały Śląsk należał do Korony Czeskiej. W tym czasie największym miastem na tym obszarze był Wrocław. Po roku 1742 teren ten, w różnych okresach historycznych, dzielony był na kilka części o różnej wielkości (Czeski Śląsk, Pruski Śląsk, Polski Śląsk). Chodzi o obszar zamieszkiwany przez rdzennych Ślązaków (od nich pochodzi nazwa), ale także Opolan i inne słowiańskie rody. W roku 990 ziemie stały się częścią Polski, potem jednak przeszły bogaty historyczny rozwój, w następstwie którego stopniowo straciły swój całościowy charakter. Niektóre części, w pewnych okresach historycznych, stawały się samodzielne. O panowanie nad nimi walczyły kolejno Królestwo Polskie, Czeskie, Prusy, Austria (Austro-Węgry), niepodległa Czechosłowacja z Polską i niemiecką Trzecia Rzeszą.

 

Czeski Śląsk

Czeska obecność na terenie Śląska sięga odległych czasów. Już Wacław II uczynił lennikami Królestwa Czeskiego wielu śląskich książąt. Proces ten w latach 1327-1335 z powodzeniem zakończył Jan Luksemburski. Czeskie zwierzchnictwo nad Śląskiem kilkakrotnie uznał także polski król Kazimierz III Wielki (1333-1370) – najpierw w roku 1333 na mocy Traktatu Wyszehradzkiego, potem w roku 1335 na mocy Traktatu Trenczyńskiego (na spotkaniu z Janem Luksemburskim i wtedy jeszcze margrabią Karolem, król czeski w zamian za to zrzekł się praw do polskiej korony) i ponownie w roku 1348 na mocy postanowień pokoju w Namysłowie, zawartego z Karolem IV. Ten, za sprawą ślubu z Anną Świdnicką, zyskał dziedziczną zwierzchność nad ostatnimi niepodległymi śląskimi księstwami. Potem, gdy ziemie Korony Czeskiej stały się częścią Austrii (później Austro-Węgier) opisywany teren otrzymał nazwę Austriackiego Śląska. Od roku 1919 używa się nazwy Czeski Śląsk lub Sudecki Śląsk.

Atrakcje