Historia wydobycia węgla

Pierwsza wojna światowa

Po wybuchu pierwszej wojny światowej w 1914 roku rejon Ostrawy stał się znaczącym strategicznie terenem Austro-Węgier. Wydobycie węgla i produkcja żelaza była podstawowym warunkiem prowadzenia walk. W wyniku powołań do wojska przemysł musiał się jednak zmierzyć z niedostatkiem rąk do pracy. Historyczne źródła podają, że zaraz po sierpniowej mobilizacji w roku 1914 z ostrawskich kopalni powołano do wojska 37% techników, 24% urzędników, 25% górników i 18% murarzy pracujących na powierzchni. Całkowicie liczba pracowników zmniejszyła się z ponad 40 000 do 32 253 (stan na koniec sierpnia 1914).


Ostatecznie duża cześć poborowych wróciła do kopalni, podlegali jednak wojennemu reżimowi. Mimo tego wydobycie w ciągu całej wojny nie pokrywało potrzeb. W związku z tym w 1915 roku zatwierdzono 11-godzinne zmiany, niedzielne zmiany a liczba kobiet pracujących w kopalniach zaczęła rosnąć. Wydobycie miało charakter ekstensywny, zmniejszał się poziom bezpieczeństwa pracy. Niedobór rąk do pracy wpłynął na podniesienie płac, jednak drożyzna i bieda zmniejszały ich wartość.


W tych warunkach największe wydobycie zanotowano w roku 1916: około 11,5 milionów ton. Odbyło się to jednak kosztem ekstensywnych, krótkoterminowych posunięć, a od tego czasu do końca wojny poziom wydobytego węgla spadał.


Koniec wojny dla kopalni ostrawsko – karwińskich wiązał się z całkowitym upadkiem. Przyszedł czas dużych społecznych napięć, objawiających się częstymi strajkami. W styczniu 1918, po strajku generalnym wojskowe kierownictwo kopalni praktycznie przestało istnieć.

Atrakcje